Chciałabym Wam dzisiaj napisać jak to ludzie postępują egoistycznie nie martwiąc się o innych. Jak ludzkość coraz bardziej staje się nieczuła na problemy innych, że panuje znieczulica itp itd. Ale po co, skoro każdy już o tym doskonale wie? Mam pisać o rzeczach tak oczywistych jak to, że mamy dzień i noc? ( ale kurcze, to też pojęcie względne. a niech to).
Powiem Wam o moim podejściu.
Gdy byłam małą dziewczynką niezbyt optymistycznie dawałam innym batona, kredki czy coś w tym stylu. Nie z zawiści, że ja to mam a wy patrzcie, tylko przez to,że ja też nie miałam wszystkiego. Zawsze powtarzałam "Gdybym miała więcej to dzieliłabym się z innymi, ale ja też chcę mieć to czy tamto". Potem zrozumiałam,że nie chodzi wyłącznie o sprawy materialistycznie(chociaż wiem,że głownie o to ).
Mój egoizm polega na tym,że chcę mieć ludzi tylko dla siebie, głównie wtedy kiedy ich potrzebuję. Niedawno to sobie uzmysłowiłam. Powiedziałam mojej przyjaciółce,że ma iść do tej szkoły ze mną i koniec, nigdzie indziej nie idzie bo ja bez niej nie wytrzymam. I nie ważne,że ona teoretycznie tu będzie miała gorzej. Ja chcę i koniec. Na szczęście uzmysłowiłam sobie w porę mój błąd i zmieniłam podejście do tej sprawy.
Ciągle próbuje wyłapać swój egoizm i nie pozwolić mu "zawładnąć", ale wiem też,że są pewne granice, bo każdy człowiek musi też pamiętać o sobie i swoich potrzebach.
A Wy jaki macie do tego stosunek?
To byłam ja
Enjoy! ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz